مرا به تازیانه ی تازیان

راهی به خانه نیست.

دریغا ساغر گلرنگ!

مدارا کن عجم زاده ی بی قرار

فروتنی، آخرین ترانه ی توست.

چرا که این چکامه ی بیتا

چراغی ست بازمانده از ملتی

که او را نه کسرایی بازمانده و نه باربدی!

پی نوشت: شعر از شاعر دربار هارون الرشید، ایرانی زاده ی اهل شب و شراب و زن،

ابونواس اهوازی ست. که سیدعلی صالحی بازسرایی کرده تش!