خواب های آقای خاکستری

همیشه رفتن هست که دلت می خواد برگردی...

oham — Sat, 23 Aug 2008 20:34:18 GMT

وقتی می رقصی

دستاتو میگیری تو آسمون و

ستاره هارو هم میزنی

مسیر کهکشونا رو عوض می کنی...

بی هوا

روی بناگوشت

دونه های داغ آب رو فوت می کنم

میگم:

خسته شدی، یکمی بشین

می ایستی، زل می زنی تو چشمام

سنجاقو میگیری بین لبهات،

انگشتات خلسه میرن رو پیشونی،

موهای پر کلاغیت رو

سفت

جمع می کنی پس سرت،

سینه هات

مثل دو تا سیب کال سفت و براق

وا میزنن بیرون و

پیرهنت،

تنگ تنت از حال میره.

دنیا،

لول می خوره بین زمین و آسمون...

میگی:

نمی خوای برقصی با من؟

پی نوشت: برگشتم. خسته ی رفتنم شدم و برگشتم.

پی نوشت: ممنونم ازتون برای تبریک تولد. واقعا ذوق کردم...

من نیستم...

oham — Sun, 27 Jul 2008 21:56:41 GMT

انگار دیگه نیستم. یا شاید هیچ وقت نبودم. نمیدونم و چندان اهمیتم نداره. فقط باید تکلیفم رو با این کلمه ها روشن کنم. کلمه هایی که زهر خوردن، که پس می زنن که وا میدن. من میون این پرده ها و دیوار هایی که خودم علمشون کردم گم شدم. گم شدم یا نبودم از اول؟! هر چی فکر می کنم می بینم من اصلا نبودم. فقط کلمه ها بودن. مجبورم برگردم به خیلی پیش. وقتی شروع کردم به نوشتن. وقتی که هیچ کس مثل من خودشو نکشت. بر می گردم دنبال خودم. شاید یه چند وقتی اینجا نباشم...

پی نوشت: مثل هر آدم زنده ی دیگه ای، منم گاهی به از دست رفتن فکر می کنم. همیشه فرصت هست تا از دست بری، از دست بدی... باختن، افتضاح چسبناکیه. می تونی برای سالها هر جا که میری و هر کاری که می کنی، همراهت اینور و اونور ببریش... بر می گردم خودمو بشورم!!!

از گوریل انگوری و دیگر دلتنگی ها

oham — Sat, 26 Jul 2008 14:12:03 GMT

چنان می پیچم به رویا،

که مه به جنگل

باد به شالیزاران...

وقتی

دلتنگ تو ام

پی نوشت: تا حالا از اینکه کسی صداتون بزنه گوریل انگوری خر کیف شدین؟!

بیا بیا، که مرا با تو ماجرایی هست...

oham — Mon, 21 Jul 2008 15:23:15 GMT

من زنی را گم کردم

در باران های دیروز

که بنا بود دوستش داشته باشم.

با هم در صف تاکسی ایستادیم

باران بود

چترم را بالای سرش گرفتم

لبخند زد

از چال گونه هایش

دو خرگوش خیس

در من پناه گرفتند

ماشین زرد ایستاد

زن آخرین مسافر بود که می رفت

لبخند زد

خرگوش ها

روی سینه م جست می زدند...

oham — Fri, 18 Jul 2008 10:57:54 GMT

هامون رفت...

صدای تو خوب ست...

oham — Thu, 10 Jul 2008 22:22:18 GMT

هبه می کنی ام به ترانه

هر بار که صدایم می زنی

به نام کوچکم...

پی نوشت: چیزی هست که همیشه نیس! چیزی که شاید از اولم نبوده، هیچ وقت... چیزی که فقط گاهی ظاهر میشه. ظهیر میشه... چیزی مث شنیدن صدایی که ندونی کی می شنوی، مث آزادی، مث زنی که ندونی کی می بینی...

پی نوشت: نمیدونم چرا فکر می کردم برای پست ۱۸ تیر، همه میان و کامنت میزارن! خوب خیلی چیزا دیگه واسم مهم نیس رفقا!!!

oham — Mon, 07 Jul 2008 11:20:18 GMT

با داسم،

ایستاده ام برمزرعه سوخته ی پدرم...

خوشه های خشم پسرانش را

فصل،

رسیده ست.

از آن سوی دیوار ها و بند ها

زنجیر ها و سلول ها

گلوی تنگ برادرم،

ترانه ی روز درو را می خواند.

و برادرانم

با رودخانه های سرخشان

از خیابان ها

به دشت سرازیر...

زمین خبه ی مرا

فصل،

رسیده ست.

چه روز ها گذشت. چه خواب ها تلخ نشد. چه گرته ی فریادی نریخت. چه دست ها که مچاله ی بند نشد. چه برادری که خونه برنگشت. چه خشم که روی خشم تلنبار نشد... و هجدهم تیر ها که از سر نگذشت. هنوز اما زنده ایم. نفس به تنگ نفس، اما هنوز از گلوی ما خنیای پدرانمون ساری. هنوز روی همین زمین سوخته، شخم می زنیم، دانه می پاشیم، نان می پزیم، عاشق می شویم، ترانه می خوانیم، به بند کشیده می شویم، به دار می ایستیم. هنوز روی همین زمین سوخته ی پیر، برادران و خواهرانم را هبه ی خاکش می کنیم. روزی، از همین خاک، از دستان و سینه و چشمانشان، خوشه های خشم پدران و پسران؛ مادران و خواهران، جوانه می زند... به یاد قلب های سرخ هجدهم تیر...

چه رویا هایی نمی آیند...

oham — Wed, 02 Jul 2008 23:16:18 GMT

جست می زنم

از روی خیال تو.

جهان تمام می شود...

یادم نمیاد...

oham — Fri, 20 Jun 2008 08:29:48 GMT

نميدونم چرا اينجا مي نويسم! شايد چون ما همو نميشناسيم و مي تونم فراموش كنم. آخه تازگي همه چيز رو فراموش مي كنم. اسم ها رو، الفبا، تقويم، كلمه هاي محاوره ي عاميانه رو حتي يادم نمياد. همين سلام، من خوبم، كجائي، همين دلتنگي هاي خالي هر روز. من بايد جائي بين گذشته م و گذشته م گم شده باشم. جائي كه يادم نمياد. يادم نيس... اينكه ميگم گذشته، دليل ساده اي داره چون گذشته مطمئنا الان نيس! و من الان يادمه كه دارم براي تو مي نويسم. جدا افتادن! اين شايد تركيب وصفي درستش باشه. من از آدماي هر روز، كه لبخندم ميزنن، سلامم مي كنن، حتي نگرانم ميشن يا دلتنگ يا دوستم دارن جدا افتادم. خب اين يه معناي فلسفي نيس مطمئنا : معنا در كاربرد ظاهر مي شود... احمقانه س! نيس؟! اگه از چاقو به جاي بريدن، براي باز كردن يه قفل اسفاده كني ديگه چاقو نيس، يه كليده! من اما قوه ي ادراكم رو كاملا از دست دادم. خواب مي بينم خودمو توي يه جنگل، كه از شاخه ي درخت كبود آويزون شدم، حلق آويز... بايد تازه خودمو دار زده باشم يا دارم زده باشن چون هنوز تاب مي خورم. تكليف طنابي كه گردنمو شكسته بود چيه؟! معناي ظاهر در كاربردش؟! تاب خوردن... هميشه تاب خوردن دوست داشتم. يا دوست دارم؟! من زنده م. الان دارم مي نويسم. اينو كامل و واضح يادمه. پس بهتره بگم: هميشه دوست دارم تاب بخورم. كسي هلم بده، هر بار بيشتر ، بيشتر بالا و بالا و بالاتر. تاب كه مي خوري هي تناوبت بيشتر ميشه مابين دو اوج! ترتيب درستش اينه اوج، نزول، اوج... خستمه.من شاید جائي بين دو اوج گم شدم. جائي كه يادم نمياد. روزي كه فراموش كردم... اينا اما هيچ مهم نيستن. حتي يادم نمياد چي واست نوشتم. مي خواستم ببوسمت، بارون گرفت، تو خيس شدي، من يادم رفت! نه اينجوري نبود ماجرا... بايد برم. دير يا زود ميرم. دلم جنگل مي خواد. مه كه فرو ميره، نمناي باد، دلم تاب مي خواد! مياي هلم بدي؟! من هميشه تاب خوردن رو دوست داشتم...يادم نمياد

مرگ تدریجی رویا... بیهوده نیس!

oham — Mon, 12 May 2008 07:35:17 GMT

چشام بسته س

جهانم شکل خوابه... عذابه... اضطرابه...

روبرو دیواری از مه،

دیواری از سنگ.

بگو بیهوده نیست

فاصله ی آب و سراب

بگو سپیدی کاغذ

بیهوده نیست

بگو از کوچ پراکنده

فقط کابوس و تنهایی...

بگو خواب بود هر چی که دیدم

افسانه بود هرچی شنیدم

نگاه کن شوق دل زدن به دریا

برام شد مرگ تدریجی رویا...

پی نوشت: ترانه یغما گلرویی و صدای رضا یزدانی... مرگ تدریجی رویا. به شکل غریبی ترانه ی منه. ترانه تیتراژ پایانی سریال مرگ تدریجی یک رویا. شاید باور نکنین اما مدتی که ترانه رو گوش می کنم یا حتی تو ذهنم مرورش می کنم ارتباط طبیعی و منطقیم با دنیا قطع میشه! برای دانلود...